Masaż tajski
O masażu
Masaż tajski to forma głębokiego masażu terapeutycznego, która łączy w sobie techniki akupresury najważniejszych punktów na ciele z elementami pasywnej jogi, rozciągania oraz refleksologii. W Tajlandii nazywany jest „nuat phaen boran”, co oznacza „starożytny, klasyczny masaż”. Ta wyjątkowa praktyka od wieków pomaga harmonizować ciało i umysł, przynosząc ulgę w napięciach oraz poprawiając przepływ energii.
Sposób wykonywania masażu
Podczas masażu osoba pozostaje w wygodnym, luźnym ubraniu i leży na specjalnym materacu o umiarkowanej twardości. Terapeuta wykorzystuje różne części swojego ciała — dłonie, kciuki, łokcie, przedramiona, a nawet stopy — aby wykonywać rytmiczne, precyzyjne uciski oraz rozciąganie. Szczególną techniką jest nacisk łokciem na przebiegające aorty, co wywołuje głębokie uczucie relaksu.
Większość zabiegu odbywa się wzdłuż tzw. linii Sen — systemu energetycznych kanałów, podobnych do meridianów w medycynie chińskiej lub kanałów Nadi z jogi indyjskiej. Osoba masowana przyjmuje różne pozycje inspirowane pięcioma podstawowymi postawami jogi pasywnej: leżenia na brzuchu, plecach, boku oraz pozycji siedzącej i odwróconej.
Pełna sesja masażu tajskiego trwa zazwyczaj około 2 godzin lub dłużej, obejmując rytmiczne uciski i rozciąganie całego ciała — w tym palców rąk i stóp, uszu oraz wykonywanie rozciągających pozycji. Całość odbywa się zgodnie z tradycyjną, wielowiekową procedurą.
Historia masażu tajskiego
Za twórcę masażu tajskiego uważa się legendarną postać Shivago Komarpaj (Jīvaka Komarabhācca) — osobistego lekarza Buddy sprzed ponad 2500 lat. Jednak prawdziwa historia jest bardziej złożona i sięga wpływów medycyny chińskiej, indyjskiej oraz innych kultur południowoazjatyckich.
Współczesna forma masażu wykształciła się głównie w XIX wieku, kiedy to usystematyzowano sekwencję technik na podstawie tradycji z różnych regionów Syjamu (dzisiejszej Tajlandii). Choć dziś można spotkać pewne różnice w stylach masażu, główne zasady i metody pozostają wierne wielowiekowej tradycji.
Filozofia masażu tajskiego
Podstawą masażu tajskiego jest przekonanie, że ciało człowieka wypełnione jest „lom” — energią powietrza, która wdychana do płuc przepływa przez około 72 000 kanałów energetycznych zwanych „senami”. Masażysta skupia się na punktach, gdzie te kanały tworzą skupiska, stosując techniki uciskowe i rozciągające.
Większość szkół masażu uważa, że najważniejsze linie Sen zaczynają się w okolicy pępka i biegną aż do ust. Pasywna joga, integralna część masażu, ma na celu stymulowanie tych kanałów i swobodny przepływ energii „lom” przez całe ciało, kończąc na głowie.